Film of the Day

Ad Astra: Been there Seen that!

Ειρήνη Ασημένου –

Σκηνοθεσία: James Gray Σενάριο: Ethan Gross, James Gray Ηθοποιοί: Brand Pitt, Donald Satherland, Liv Tayler, Tommy Lee Jones Παραγωγή: 2019

**

Ο τίτλος Ad Astra (στα αστέρια) προδιαθέτει για ένα δίωρο φιλμ που αφορά το μεγαλείο του σύμπαντος. Μια ιστορία ανακάλυψης και αποθέωσης, μέσα από όμορφες και μεγαλοπρεπεις εικόνες της απλότητας και του μυστηρίου του, σαν αυτές που έχουμε δει μέχρι τώρα σε ταινίες όπως “2001. Η Οδύσσεια του διαστήματος” (1968) του Στάνλει Κιούμπρικ το “Interstellar” (2014) του Κρίστοφερ Νόλαν, ή το “Gravity” (2013) του Αλφόνσο Κουαρόν.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν απογοητεύει καθόλου ως προς αυτό. Το cinematography σε κερδίζει ήδη από την πρώτη σκηνή πτώσης του Brand Pitt από έναν πανύψηλο πύργο τηλεπικοινωνιών, μέχρι το gros plan του Ποσειδώνα, λίγο πριν την επιστροφή του Ρόι ΜακΜπράιντ (Μπραντ Πιτ) πίσω στο σπίτι του.

Μια πτώση που, όπως φαίνεται στην συνέχεια, αποτελεί σε συμβολικό επίπεδο την σταδιακή πτώση του ανθρώπου από την ασφάλεια και αγαθότητα του Παραδείσου, στην γνώση και τον απογαλακτισμό από την Θεϊκή Ύπαρξη.

Ο Ρόι ΜακΜπράιαν ξεκινά ένα ταξίδι για την περίπλου του Ποσειδώνα, για να βρει τον πατέρα και διάσημο για τις συμπαντικές του εξερευνήσεις, Κλίφορντ Μακ Μπράιαν (Τομι Λι Τζόνς).

Καθ’ όλη την διάρκεια του ταξιδιού του, που περιλαμβάνει πανέμορφα και πολύ προσεγμένα πλάνα από το υποτιθέμενο κοντινό μέλλον των μεταφορών μας στο διάστημα, όπως τον διαστημικό σταθμό της Σελήνης ή την υπόγεια στρατιωτική βάση στον Αρη, συναντά αυτή την άρνηση του ανθρώπινου είδους για εξέλιξη και χειραφέτηση από την αντίληψη πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο και πιο δυνατό εκεί έξω.

Υπάρχουν συνεχης αναφορές θρησκευτικού περιεχομένου, που χτίζουν σταδιακά μια παράλληλη ιστορία, με βάση την ανάγκη του Ροι ΜακΜπράιαν να βρει τον Θεό στο πρόσωπο του πατέρα του. Ενος πατερα που τον εγκατέλειψε όσο ήταν ακόμα παιδί, παρεα με πολλά αναπάντητα ερωτήματα για την φύση της ανθρώπινης ύπαρξης και την θέση της στο σύμπαν.

Η τελική σκηνή επαφής του Ροι με τον Κλιφορντ έξω από το διαστημικό πρόγραμμα “Λίμα”, που περιστρέφεται γύρω από τον Ποσειδώνα, αποτελεί την πιο δυνατή σκηνή της ταινίας, με τον πατέρα/Θεό να απομακρύνεται και να φωνάζει “Let go” προς τον γιο του. Ο Ροι/Αδαμ( το όνομα της γυναίκας του, που τον περιμένει στην Γή είναι Εύα/Λιβ Τάιλερ), τον κοιτα να απομακρυνεται και αποφασιζει με ψυχραιμια και συνεση να καταστρεψει το προτζεκτ που απειλουσε μεχρι τοτε την ζωη στη Γη.

Αυτό που απογοητεύει κάπως και κάνει το Ad Astra, μια σχεδον αδιαφορη διαστημικη ταινια, που πατά σχεδόν καθ΄όλη τη διάρκειά της στα βήματα του Κιούμπρικ, είναι η έλλειψη αυθεντικότητας και η επανάληψη αναφορών σε παλιότερες ταινίες του ειδους, κάνοντας την να χάνει μεγάλο κομμάτι από την αξία της. Θυμίζει περισσότερο κείμενο με σκηνές που έχουν γίνει copy paste, με την ανάλογη ακαδημαϊκή αναφορά, για να μην κατηγορηθεί για λογοκλοπή.

Ο δημιουργός, Τζειμς Γκρέι, φτιάχνει ένα παζλ από φιλοσοφικά ερωτήματα που ήδη έχουν τεθεί σε παλαιότερες κινηματογραφικές αφηγήσεις και κουράζει με τους άστοχους αργούς του ρυθμούς που εναλλάσσονται με κάποιες σκηνές δράσης, κάνοντας το να φαίνεται ακόμα πιο μακριά από ένα πιο στοχευμένο story που θα μας έκανε να μείνουμε καρφωμένοι στο κάθισμα μας.